Zeegod Ekke Nekkepenn laat zijn oog vallen op Inge van Rantum, een mooi meisje van het Duitse eiland Sylt. Hij verkleedt zich als zeeman en geeft Inge een ring en een ketting. Als ze die aanneemt, zegt hij: “Nu heb ik je, nu ben je mijn bruid”. Inge schrikt en smeekt haar vrij te laten. Ekke belooft dat ze aan een huwelijk kan ontkomen als ze de volgende avond terugkomt en zijn naam weet te raden. Als dat niet lukt, zal ze voor altijd zijn vrouw worden. 

 

Het verhaal van Ekke Nekkepenn doet denken aan het sprookje Repelsteeltje. Ook Inge ontdekt uiteindelijk de naam van Ekke Nekkepenn. Razend verdwijnt Ekke in zee en wekt een alles verwoestende storm op. 

 

 

makerS aan het woord:

Anne Breymann

Michał Krajczok 

 

Mythologische verhalen ontstonden vaak, wanneer mensen op zoek waren naar verklaringen. Waarom verdrinken zoveel vissers in zee? Waarom worden soms hele dorpen door storm verwoest? 

Onze benadering van het verhaal was dat Ekke Nekkepenn de zee vertegenwoordigt, terwijl Inge von Rantum staat voor het land. Om dit idee te visualiseren is Inge ontworpen in kleuren van zand en aarde, en Ekke in de kleuren van de zee. Uiteindelijk wordt zijn baard één met de golven.


Het was voor ons belangrijk om Inge niet alleen te laten zien als slachtoffer van de geile zeegod, maar als een vrouw met een sterk karakter, die de moed vindt om Ekke te weerstaan. Het geluid en de muziek klinken donker en wanhopig, wanneer Ekke Inge nadert en wanneer hij verneemt dat Inge zijn naam te weten is gekomen. In de grotscène waar Ekke zijn aanstaande triomf zingt, onderstrepen we met een wat bizarre geluidsachtergrond de zwakte, die Ekke verbergt achter zijn kwaadaardige uiterlijk. Met samples van scheepshoorns en walvisopnames krijgt de muziek een subtiele klank van het omringende zeelandschap.